MET HET OOG OP ZONDAG

Ds. Gert Jan de Bruin


Worden we meegenomen naar een bruiloft, ergens in een achteraf dorpje? Johannes  speelt in zijn evangelie met dubbele bodems en verborgen betekenissen. Hij roept ons toe: lees maar, er staat niet wat er staat.
Maria mag zeggen hoe het gesteld is met ons en onze wereld: geen wijn! Het woord ‘feest’ is te groot voor ons eigen bestaan en onze wereld. Het is een te vroeg uitgesproken geluk. Het staat op gespannen voet met de nood in de wereld.
Ons hart staat stil bij een passagiersvliegtuig dat uit de lucht geschoten wordt, bij steeds nieuwe beelden van verwoeste steden in Syrië, bij een plotselinge ernstige ziekte in onze familiekring, bij het verhaal van vrienden over hun relatiebreuk. Maria vat onze schrik en teleurstelling samen in een paar woorden: er is geen wijn meer.

Johannes schrijft, met een wat raar woord, tekenverhalen. Kana is het eerste van een reeks. Wat be-teken-t Jezus? Moet je kijken… waar hij komt, gebeurt er wat met mensen. Hij weet van ons leven ‘zonder wijn’, van onze butsen en deuken, van alles wat we moeilijk vinden. Maar door de kracht van zijn liefde ga je, ongelooflijk maar waar, weer rechtop lopen. Je krijgt nieuw vertrouwen omdat hij in je gelooft. Je verwaterde leven en geloven kan een impuls krijgen, op smaak komen. De wereld kan er anders gaan uitzien als mensen niet te beroerd zijn om de stenen vaten te vullen. Hoor Johannes: water wordt wijn.

Het rooster geeft als evangelie aan: Johannes 2: 1-11.


Bruiloft te Kana
Paolo Veronese 1528 – 1588
olieverf op doek (677 × 994 cm) — 1563
Museum Musée du Louvre, Parijs

Op een binnenplaats omgeven door Dorische en Korintische zuilen wordt een bruiloft gevierd. De omgeving lijkt eerder op het 16e-eeuwse Venetië van Veronese dan op een stad in Palestina. Volgens het evangelie van Johannes verrichte Jezus tijdens deze bruiloft het eerste van zeven wonderen: hij veranderde water in wijn nadat de wijnvoorraad van de gastheer op was.

Jezus zit in het midden, naast zijn moeder Maria. Bruid en bruidegom zijn waarschijnlijk de twee figuren aan het tafeleinde links. Op de verhoging op de achtergrond wordt vlees gehakt – als het lamsvlees is zou dat een verwijzing kunnen zijn naar het Lam Gods, de naam die Johannes de Doper voor Jezus gebruikte.

Midden op de voorgrond zit een groepje muzikanten. Tussen hen in staat een zandloper, symbool voor ijdelheid. Er wordt wel gezegd dat de muzikant in het witte gewaad Veronese is, en die in het rood Titiaan. Op de grond, ook in de verticale as, ligt een hond (symbool voor trouw) op een bot te kauwen.

Rechts van het midden schenkt een man wijn uit een watervat. De twee mannen achter hem verwonderen zich erover dat het water in wijn is veranderd.

Veronese schilderde dit enorme doek (bijna 66 m2) in opdracht van het klooster van San Giorgio Maggiore in Venetië. Daar hing het ruim twee eeuwen in de eetzaal totdat Napoleon het in 1797 inpikte en naar Parijs liet brengen.

Het werk is een van de pronkstukken van het Louvre; het hangt tegenover Mona Lisa. Tijdens een restauratie in 1992 werd het twee maal beschadigd: eerst door lekkend water, en later doordat het van een stellage af viel en er op vier plekken scheuren in het doek kwamen. Die scheuren konden dichtgenaaid worden.


God heeft Christus als hoofd aangesteld voor de kerk, die zijn lichaam is, de volheid van hem die alles in allen vervult.

Ef 1:15-23

Beleidsplan 2019 – 2025

Met twee bijlagen:
bijlage 1. financiën, personeel en gebouwen
bijlage 2. verwerking van de opmerkingen van gemeenteleden op het concept beleidsplan
Lees verder >