COLUMN

Jany Steur – van Harten

Deze uitspraak staat in ons dagboekje en is een uitspraak van Gandhi. Een uitspraak die op mij indruk gemaakt heeft en mij geïnspireerd heeft.

De komende week staat het gebed centraal: Week van Gebed. Dan gaat het er om dat christenen bij elkaar komen om samen te bidden. Liefst van allerlei kerken in de omgeving, waar je woont en waar je anderen zal ontmoeten. Dat kan de kerk zijn, je werkplek of op school. De week van het gebed heeft een traditie van ongeveer 150 jaar. In deze week in het bijzonder is er aandacht voor het gebed. Er kan gebeden worden voor b.v. de samenleving waar wij met elkaar verantwoordelijk voor zijn. Voor de overheid. Voor de kerkgemeenschap waartoe men behoort, de werkomgeving of de school. Bijzonder is dat er in de Week van Gebed aandacht is juist voor datgene waar we met elkaar deel vanuit maken. Eén week in het jaar is er niet alleen hier maar wereldwijd aandacht voor het gebed waar miljoenen christenen aan meedoen. Wanneer je dit bedenkt dan maakt dat diepe indruk. Je realiseert je dan dat er zoveel mensen tegelijkertijd tijd nemen om stil te zijn, God te naderen en de nood van de wereld, de zorgen om de tijd waarin wij leven en misschien ook de bezorgdheid om de gemeenschap waartoe je behoort, bij God te brengen.

Wanneer we daaraan deelnemen, beseffen we dat van het gebed zoveel kracht kan uitgaan. Maar ook dat wij mensen zo verschillend denken over bidden. Er zijn vele manieren om te bidden. Als kind was bidden voor mij: handjes samen en oogjes dicht en luisteren naar de stem van mijn vader of mijn moeder. Niet alleen het Onze Vader maar ook het dankgebed voor zoveel goeds dat wij mochten ontvangen en de bede of God bij diegene wilde zijn die het niet fijn hadden.

In de kerk luisterde ik naar de dominee die zoveel te vertellen had aan God. Op school waar de juf of de meester elke dag begon met de vraag of Hij bij ons wilde zijn en met de kinderen die niet naar school konden om welke reden dan ook. In het gebed aandacht niet alleen voor onszelf maar ook voor anderen.

Bidden, ieder doet het op zijn of haar manier. Wat mij ook opvalt, is dat men meestal de handen vouwt en de ogen sluit. Maar sommige voorgangers, maar ook (andere) gelovigen houden hun open handen opgeheven, als teken van openstaan om te ontvangen. Bidden, samen of alleen. Bidden in een volle kerk of op je fiets. Er gebeurt iets met je hoe je het ook doet.

Een aartsbisschop vertelde eens een verhaal over een vrouw die zich bij hem beklaagde. Ze had veertien jaar lang gebeden en nog nooit iets van Gods tegenwoordigheid gevoeld. De aartsbisschop raadde haar aan om vijftien minuten per dag stil in haar kamer te zitten. Pak dan een breiwerkje en ga breien voor Gods aangezicht. Ik verbied u om maar één woord van gebed te zeggen. Het enige wat u moet doen is breien en genieten van de rust in de kamer’. Later kwam de vrouw terug en zei: ‘Als ik zo rustig zit voor Gods aangezicht, voel ik me omgeven door zijn tegenwoordigheid’.

Je kunt niet altijd woorden vinden om te bidden. Soms is het moeilijk om stil te zijn omdat zoveel zaken in je hoofd rondtollen. Omdat je in zeer verdrietige omstandigheden verkeert en dan is het moeilijk je over te geven aan de niet zichtbare Aanwezige. Maar weet: stil zijn zonder woorden in de omgang met Hem is net zo belangrijk.

Ik heb eens een eucharistieviering meegemaakt waar voor het moment van gebed in een offerschaal wierook werd aangestoken. De rook kringelde omhoog als teken dat ons gebed opsteeg naar God. Een dunne sliert die zoveel verbeeldde, dat beeld blijft mij steeds bij. Ik hoop altijd dat Hij hoort wat wij vragen, Hij hoort waar we dankbaar voor zijn. Het kan God toch niet ontgaan dat er zoveel mensen zich tot Hem wenden? Maar het kan ons ook niet ontgaan dat God wanneer wij om ons heen kijken wel degelijk aanwezig is? Zien wij wel wat er aan moois is en wat er aan liefde ons toekomt? Ik vertrouw er op dat Zijn Geest ons inspireert.

Eén week waar in we stilstaan bij het feit dat er wereldwijd aandacht is voor het gebed. Zoveel mensen die daaraan mee doen. Dat geeft moed om te blijven volhouden en ons leven te laten bezielen door zijn liefdevolle Geest. Maar vergeet vooral niet om ook tijdens het gebed God te danken voor al het goede dat wij ontvangen.

Gebed is de sleutel van de ochtend en de grendel van de avond.

Wat een mooie en waardevolle wijsheid!

Jany Steur – van Harten, 19 januari 2018


Jezus zei tot zijn leerlingen: Geloof in het licht, dan bent u kinderen van het licht.

Joh 12:35-36

Geef ruimhartig aan Kerkbalans!

Actie Kerkbalans 2019 is gestart.
Er gebeurt veel moois in de kerk. Waardevolle gesprekken, inspirerende diensten en uiteenlopende activiteiten. Lees verder >