OPMAAT NAAR ZONDAG – 6 januari

Verschijning van de Heer

De wijzen uit het oosten, of drie koningen zijn, binnen de christelijke traditie, de ‘wijzen’ (Grieks: μαγοι, magoi) die Jezus van Nazareth na zijn geboorte kwamen vereren en geschenken van goud, wierook en mirre brachten. Het bezoek van de wijzen uit het oosten aan Jezus wordt in het westers christendom gevierd op 6 januari, het feest van Driekoningen. De aanbidding der Koningen is een populair thema in de religieuze kunst.

Driekoningen, Epifanie of Openbaring van de Heer (Solemnitas Epiphaniae Domini in het Latijn), waarop men de Bijbelse gebeurtenis (Matt. 2:1-18) herdenkt van de wijzen uit het oosten die een opgaande ster zagen en daarop de koning der Joden gingen zoeken. Ze kwamen in Bethlehem en vonden daar Jezus, de pasgeboren koning der Joden. Waarschijnlijk wordt hier gezinspeeld op het visioen van Bileam, de ziener in Moab die een ster uit Jacob zag opkomen (Numeri 24:17).

De drie wijzen kregen namen. In het Grieks waren dat Apellius, Amerius en Damascus, in het Hebreeuws Galgalat, Malgalat en Sarathin, maar ze zijn bekend geworden onder hun gelatiniseerde Perzische namen Caspar, Melchior en Balthasar. Ze zouden respectievelijk 20, 40 en 60 jaar oud zijn geweest; getallen die de levenstijdperken van de volwassene symboliseren.

Het woord Epiphany is van Koine Grieks (Hellenistische bovenregionale taal) ἐπιφάνεια, epiphaneia, en betekent manifestatie, of de verschijning. In het klassieke Grieks werd het gebruikt voor het verschijnen van de dageraad, of van een vijand in de oorlog, maar vooral van een manifestatie van een godheid op een aanbidder (a theofanie). In de Septuaginta wordt het woord gebruikt voor een manifestatie van de God van Israël (2 Makkabeeën 15:27). In het Nieuwe Testament verwijst het woord in 2 Timotheüs 1:10 naar de geboorte van Christus, of naar zijn verschijning na zijn opstanding om dan nog vijf keer te verwijzen naar zijn wederkomst.

Driekoningen wordt gevierd door zowel de oosterse als de westerse kerken, maar een groot verschil tussen hen is precies welke gebeurtenissen door het feest worden herdacht. Voor westerse christenen betekent het feest in de eerste plaats de komst van de Wijzen, met slechts een kleine verwijzing naar het doopsel van Jezus en het wonder op de bruiloft te Kana. Oosterse kerken vieren de doop van Christus in de Jordaan. In beide tradities is de essentie van het feest hetzelfde: de openbaring van Christus aan de wereld (al dan niet als een baby, of in de Jordaan) en het mysterie van de menswording. Het wonder van de Bruiloft van Kana wordt ook gevierd tijdens Epifanie als eerste manifestatie van het openbare leven van Christus. Incarnatie betekent letterlijk vleeswording en is afkomstig uit het Latijn. Het verwijst naar de conceptie en geboorte van een levend wezen. Kort geformuleerd komt de theologische betekenis van de incarnatie binnen het westerse christendom hierop neer dat God mens is geworden op Aarde.



Peter Paul Rubens 1577 – 1640
De aanbidding der wijzen (1617-18)
olieverf op doek (245 × 325 cm) — 1617-18
Museum Musée des beaux-arts, Lyon

Dit werk is gekoppeld aan Mattheüs 2:11
Een van de wijzen, de oudste, kust een voet van het kindje Jezus. Die legt zijn hand op het hoofd van de wijze, bij wijze van zegening. Een tweede wijze staat klaar. Hij is gekleed in een lange rode mantel. De derde wijze, ook met tulband, staat meer op de achtergrond, handen in de zij.


Jezus zegt: De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig; vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen om de oogst binnen te halen.

Lc 10:1-9

Beleidsplan 2019 – 2025

Met twee bijlagen:
bijlage 1. financiën, personeel en gebouwen
bijlage 2. verwerking van de opmerkingen van gemeenteleden op het concept beleidsplan
Lees verder >