Activiteiten

juli
1

01 juli 2016, 16;30 - 18;00

juli
1

01 juli 2016, 18;00 - 20;00

juli
3

03 juli 2016, 10;00 - 11;30

juli
3

03 juli 2016, 10;00 - 12;00

juli
3

03 juli 2016, 10;00 - 11;00

Uitgelicht

 

Kerkelijk Bureau
Handweg 119
1185 TW Amstelveen
telefoon 020 6413648

 

Aanmelden voor de Nieuwsbrief
  • OPMAAT

    Cor Schaap


    Als we de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan lezen uit Lucas 10, dan hoor ik dat meer als pastoraal-verhaal dan moraal-verhaal.

    Vaak wordt die gelijkenis als een los verhaal verkocht. De gelijkenis is echter geen losse zwerfkei, maar staat ...

  • COLUMN

    Cor Schaap

     

    Het is wat komisch dat ik deze column bijna vergeten was op te sturen... want ik wilde het juist hebben over 'herinneren'.

    Deze zomer las ik twee boeken die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hadden.... maar bij nader inzien ...

OPMAAT

Cor Schaap


Als we de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan lezen uit Lucas 10, dan hoor ik dat meer als pastoraal-verhaal dan moraal-verhaal.

Vaak wordt die gelijkenis als een los verhaal verkocht. De gelijkenis is echter geen losse zwerfkei, maar staat in de concrete context van een vraag naar 'het eeuwige leven'. Ik vertaal dat met het goede-leven, want het gaat in de eerste plaats om kwaliteit en niet om kwantiteit. Het is een wetgeleerde die opstaat en die vraag stelt naar het goede leven, met de opzet om Jezus te verzoeken (Lucas 10: 25). Verzoeken is inderdaad een zwaar woord, dat uiteindelijk uitloopt op de kruisdood van Jezus. Opstaan heeft ook een dubbele bodem.

 

Ik kreeg het beeld van het kwaad als een slang die zich opheft en sist: 'wat moet ik doen om het eeuwig leven te beërven?' Nadat hij alles zelf al blijkt te weten (je bent tenslotte wetgeleerde of je bent het niet) en van Jezus een tien-met-een-griffel krijgt ('juist geantwoord, doet dat en gij zult leven', Lucas 10: 28), wil de wetgeleerde niet van wijken weten, maar wil zich zelf rechtvaardigen. Zelf rechtvaardigen, weer zo’n woord met een diepe afkeer van het boodschap van Jezus.

Dan volgt de gelijkenis, die deze kille en koude levenshouding van goddeloze arrogantie en zelfgenoegzaamheid wil doorbreken met een warm deken van overdadige barmhartigheid. Het lijkt wel alsof een Samaritaan meer en beter weet heeft van het eeuwig goede leven dan jij als wetgeleerde.

 

Als teken van overdadige barmhartigheid mogen we ook het avondmaal vieren, brood en wijn dat gegeven wordt ook als we soms berooid langs de weg voelen liggen. God die ons zogezegd op zijn eigen rijdier zet op weg naar de herberg en ons verzorgt.... én ondertussen oproept: Ga heen doe gij evenzo.(vers 37).

Het goede leven als gave en opgave van barmhartigheid!

 

Mr. drs. J.C. Schaap

Eerder gepubliceerd op 14-07-2013

 

 
 

Eugène Delacroix 1798 – 1863

De barmhartige Samaritaan

olieverf op doek (37 × 30 cm) — 1849

COLUMN

Cor Schaap

 

Het is wat komisch dat ik deze column bijna vergeten was op te sturen... want ik wilde het juist hebben over 'herinneren'.

Deze zomer las ik twee boeken die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hadden.... maar bij nader inzien beiden over 'herinneringen' gingen.

Het eerste was het boek Het geheugenpaleis van en over een journalist die zo gegrepen was door een wedstrijd van geheugentrainers, dat hij het jaar daarop zelf wilde meedoen. Het beschrijft hoe hij zijn geheugen traint en allerlei theorieën daarover onderzoekt. Laten we zeggen een spannend technisch - georiënteerd ontspanningsboek.

Het tweede boek heet Het verleden als uitdaging en heeft een totaal andere invalshoek. Uitermate inspannend en veel meer dan technisch. Het is een promotie-onderzoek naar verschillende aspecten van het opstellen van levensboeken in de intramurale zorg. Mensen in verzorgingshuizen worden uitgedaagd hun verleden te herinneren en daar een verhaal van te maken. Een zogenaamd levensboek. (Op de feestelijke vakantieochtend van de diaconie noemde ik het al in de inleiding toen over de hemelvaart van Maria.) Het opstellen van zo'n levensboek is dan een activiteit binnen het kader van geestelijk welbevinden als onderdeel van een goede ouderenzorg. In de context van een verzorgingshuis heeft zo'n actie natuurlijk het kader van een naderende dood. Hoe kijkt een mens op z'n leven terug....?

 

Dit onderzoek vormt dan een verbinding naar een onderdeel van ouderenzorg dat van enorme betekenis is: hoe kijk ik in het licht van het naderende verscheiden terug op mijn leven? Op het diepste niveau (want oppervlakkige fotoverzamelingen of historische stoere verhaaltjes laten we buiten beschouwing) raakt dit de hele zin (en onzin) van een menselijk leven. In die zin grenst het aan het Laatste Oordeel. Een levensboek versus het boek des levens. Hoe beoordeel ik, hoe beoordeelt God mijn bestaan?

 

In deze laatste levensfase typeert men een mensenleven wel in de spanning van hoop en wanhoop..... Indringend, existentieel, slagen of falen, hoop wanhoop. Ik kan mij goed voorstellen als een oudere mens hierin vast loopt: gruwelijk om je zelf te moeten beoordelen, en niet weg te lopen in een positivisme dat wel bij anderen maar niet bij je zelf werkt. Welzalig is dan de mens, die in die spanning op de genade van de Eeuwige terug kan vallen. Beter in de handen van de Eeuwige dan in de handen van mensen... en zeker in die van je zelf... Laten we voorzichtig en zorgvuldig zijn met elkaar en ons zelf, ook door het oordeel over ons leven aan de Eeuwige over te laten.

 

Ondertussen heeft zo'n onderzoek een bredere werking. Hoe schrijf ik (kijk ik terug op) mijn levensverhaal, niet alleen aan het einde, maar ook in het midden of aan het begin van mijn leven? Eerlijk, kwetsbaar, maar hopelijk ook met nog heel veel tijd van leven om te veranderen, te verbeteren. Want soms is een goed geweten met name mogelijk door een slecht geheugen en dan is zo'n geheugenpaleis een martelkamer.

 

Alles herinneren maakt niet altijd gelukkig. Toch is het beter om van vergeven dan van vergeten te leven, naast alle leuke herinneringen die we graag vasthouden en waarvan we genieten.

 

Cor Schaap

eerder gepubliceerd op 7 september 2012