Activiteiten

jan
18

18 januari 2017, 19;00 - 20;30

jan
19

19 januari 2017, 18;00 - 21;00

jan
19

19 januari 2017, 20;00 - 22;00

jan
19

19 januari 2017, 20;00 - 21;30

jan
20

20 januari 2017, 16;30 - 18;00

Uitgelicht

 

Kerkelijk Bureau
Handweg 119
1185 TW Amstelveen
telefoon 020 6413648

 

  • COLUMN

    Jany Steur – van Harten

     

    Is het u ook overkomen? Je zoekt en je verwacht het Kerstkind. Maar....

     

    In de afgelopen twee maanden is er van alles gebeurd in de wereld om ons heen. Zoveel geweld en nog steeds geen vrede, zoveel verdriet en wanhoop, zoveel rampen en geen ...

  • OPMAAT

    ds. Marianne Bogaard

     

    Als uit het niets doemt hij op terwijl de ene grootmacht de andere bestrijdt: Een man die niet schreeuwt en niet luidkeels roept. In de tijd dat Cyrus van Perzië de strijd aangaat met Babylonië spreekt de profeet Jesaja over iemand die recht zal brengen ...

COLUMN

Jany Steur – van Harten

 

Is het u ook overkomen? Je zoekt en je verwacht het Kerstkind. Maar....

 

In de afgelopen twee maanden is er van alles gebeurd in de wereld om ons heen. Zoveel geweld en nog steeds geen vrede, zoveel verdriet en wanhoop, zoveel rampen en geen uitzicht. Zoveel vragen en geen antwoorden. De wereld is vol van liefdeloosheid lijkt het wel.

En ook in ons eigen leven gebeurt er veel. Verdriet over wat je overkomt, geen vooruitzicht en hoe nu verder, vragen naar het waarom, enz. enz.

 

Nog niet zo lang geleden, vlak voor Kerst, stond ik in de rij bij de voedselbank met twee grote lege boodschappen tassen. Er was gevraagd of wij de spullen wilden ophalen voor één van de mensen die zelf niet naar de voedselbank kon komen. En daar sta je dan, tussen degenen die niet naar de supermarkt kunnen om de spullen te kopen die ze nodig hebben. Je kijkt om je heen, het zijn gewone mensen die afhankelijk geworden zijn van de voedselbank. Het zijn mensen die misschien ooit een goede baan hadden, een volledig gezin of relatie waar men voor elkaar zorgde. En door omstandigheden valt alles, wat zo vanzelfsprekend is, weg en word je afhankelijk van wat de voedselbank je biedt. Ik heb mij verbaasd over de goederen die geschonken werden en uitgedeeld konden worden aan de mensen die het nodig hebben. En bijzonder was het dat er een stelling stond vol schoenendozen die mooi beplakt waren door scholieren met daarin zelf uitgekozen dingen als verrassing voor de mensen die het niet breed hebben. Ook waren er extra pakketten gemaakt door de vrijwilligers van de voedselbank. Wat een fantastisch gevoel gaf het mij om met heel veel spullen op weg te mogen gaan en diegene te verrassen voor wie het bedoeld was.

Wat was er veel binnen gekomen. Dank aan die winkels en bedrijven die daar voor gezorgd hebben.

 

En ik, die een inkomen heeft met een eindejaarsuitkering, die wel naar de winkel kan om te kopen wat ik maar wil.  Winkels die vol liggen met verleidelijke luxe spullen, eten en drinken, kleding en lichaamsverzorging. En dan de grote kansspelen aan het einde van het jaar! Kerstmarkten die mensen uit hun huizen lokken. En niet te vergeten de kerken, die ook op hun wijze er alles aan doen om de mensen, groot en klein, voor hun diensten en samenkomsten uit te nodigen.

Zelf heb ik daar ook aan meegedaan: de kerk helpen versieren, bloemschikkingen gemaakt en thuis ook nog wat sfeer gecreëerd en voor wat lekker eten gezorgd. Dat moet toch genieten zijn?

 

En toch.... Naast al deze leuke dingen was er nog van alles te doen. Ik had en heb nauwelijks tijd genomen om eens stil te staan bij de dagen die wij gevierd hebben. Er was te veel, het was te lawaaierig, het was te vol met van alles en dat voelde voor mij leeg.

Ik moest terug denken aan de tijd dat ik als kind naar de kerstvieringen van de zondagschool ging.

’s Avonds in het donker door de stille straten naar de kerk waar het licht door de ramen zo uitnodigend naar buiten scheen. Zoveel kinderen met hun ouders die vol verwachting kwamen naar het kerstfeest waar het kerstevangelie werd gelezen, een klein kerstspel werd gespeeld en nog een kerstverhaal werd verteld zoals  o.a. W.G. van der Hulst die kon schrijven, En allen luisterden, muisstil. Bekende kerstliederen werden gezongen en na afloop kreeg je een grote heerlijk geurende sinaasappel, een kerstkrans van koek en een leesboekje. Die boekjes heb ik nog met daarin het Et Libris met mijn naam.

Eens was mijn zusje een engel en zij stond daar in een lang wit jurkje met wijde mouwen en een ster met lichtjes als een kroon op haar hoofdje. Zes jaar was zij en mocht vooraan in de volle kerk een gedichtje opzeggen: Mijn lichtje wijst de weg naar Jezus, die de wereld redden zal, herders kom maar met mij mede naar het kindje in de stal. En de herders gingen op weg en zij vonden het kindje.

Die vieringen, dat was voor mij hét kerstfeest!

 

De geboorte van Jezus was in een tijd van overheersing en onderdrukking. Geen plaats voor zijn ouders dan alleen een stal. Geen groots geboortefeest maar bezoek van eenvoudige mannen uit het veld. Wel een hemels engelenkoor dat Ere zij God zong en over Vrede op aarde. Rijke, wijze mannen uit het oosten, die de nieuwe koning wilde aanbidden. Niet lang daarna moesten zijn ouders met Jezus vluchten voor het geweld van koning Herodes. Weg van de plaats waar zij veilig dachten te zijn.

Er lijkt veel overeenkomst met deze tijd!

 

En wat vluchten met mensen doet, hebben we o.a. kunnen zien op de TV in de aflevering van

De Reünie vlak voor Kerst. Er waren ongeveer 20 vluchtelingen hun verhaal hebben verteld. Het verdriet in de ogen van deze mensen. Een drietal mannen ging de reis terug maken en bezochten het strand waar zij met hun boot aan land kwamen. Zoveel emotie kwam los bij het zien van deze plek na zo’n barre reis en bij de tocht die zij daarna maakten, op zoek naar een veilige plek om te mogen wonen. Het maakte op mij een diepe indruk en dát hield mij die dagen bezig.

 

Kersttijd: tijd van bezinning! Tijd vol verwachting en vooral stil worden. Vier weken van uitzien naar....

Het kerstkind? Ik was en ben er nog steeds naar op zoek. Maar misschien zocht ik het in de verkeerde richting, was ik er heel dichtbij en zag ik het niet!

 

Ben ik er zomaar aan voorbij gegaan?!

 

Jany Steur – van Harten, 13 januari 2017

 

Aanbidding der wijzen (Santa Croce)

Giotto ca. 1267 – 1337

tempera op paneel (45 × 44 cm) — ca. 1320

Metropolitan Museum of Art, New York

OPMAAT

ds. Marianne Bogaard

 

Als uit het niets doemt hij op terwijl de ene grootmacht de andere bestrijdt: Een man die niet schreeuwt en niet luidkeels roept. In de tijd dat Cyrus van Perzië de strijd aangaat met Babylonië spreekt de profeet Jesaja over iemand die recht zal brengen door zijn stem niet te verheffen. “Hier is mijn dienaar, in hem vind ik vreugde”, wordt erbij gezegd. Een mens aangewezen door God zelf.

 

Zo’n mens lijkt eeuwenlang alleen maar te bestaan in de woorden van een profeet. Als belofte, als visioen, als verlangen. Tot die woorden opnieuw klinken, net even anders, bij de doop van Jezus: “Dit is mijn geliefde zoon, in hem vind ik vreugde”.  Zal hij het zijn, de man die zich zal laten horen maar niet zal schreeuwen? Die recht zet zonder de ander geweld aan te doen?

 

Op 8 januari gaat het in de Paaskerk over de dienaar van Jesaja en de doop van Jezus.

Ds. Marianne Bogaard gaat voor.

 


De doop van Jezus

Pietro Perugino 1450 – 1523

fresco (335 × 540 cm) — ca. 1482

Museum Sixtijnse Kapel, Vaticaanstad

 

Dit is het meest linkse fresco op de onderste rij van de noordwand in de Sixtijnse kapel. Perugino werkte samen met Pinturicchio, die vermoedelijk de achtergrond voor zijn rekening nam.

Eigenlijk worden er twee scènes getoond: rechts is ook nog een prekende Johannes de Doper te zien.

Op de zuidelijke wand, tegenover dit fresco, werd een afbeelding aangebracht van de besnijdenis van de zoon van Mozes. Beide taferelen zijn initiatieriten.

Wellicht was het de bedoeling om een tegenstelling te suggereren tussen het verheven christelijke geloof en het bloederige joodse.