Activiteiten

juli
28

28 juli 2016, 14;00 - 17;00

juli
28

28 juli 2016, 14;30 - 16;30

juli
29

29 juli 2016, 16;30 - 18;00

juli
31

31 juli 2016, 10;00 - 12;00

juli
31

31 juli 2016, 10;00 - 11;00

Uitgelicht

 

Kerkelijk Bureau
Handweg 119
1185 TW Amstelveen
telefoon 020 6413648

 

Aanmelden voor de Nieuwsbrief
  • OPMAAT

    ds. Werner Pieterse


    Genesis 24: 62-67 (Naardense Bijbel):

     

    Isaak trekt tegen de avondwende zijn tent uit om te mijmeren in het veld; hij heft zijn ogen op en ziet: daar komen de kamelen!

    Dan heft Rebekka haar ogen op en ziet Isaak, en laat zich vállen ...

  • COLUMN

    Jany Steur - Van Harten


    Het waren gezellige maaltijden bij het Te Gekke Kerk Festival in de Paaskerk. Vele bekende en onbekende mensen kwamen daar, evenzo bij maaltijden in andere kerken. En daar gebeurde het soms dat je een plaats aan tafel had naast iemand ...

OPMAAT

ds. Werner Pieterse


Genesis 24: 62-67 (Naardense Bijbel):

 

Isaak trekt tegen de avondwende zijn tent uit om te mijmeren in het veld; hij heft zijn ogen op en ziet: daar komen de kamelen!

Dan heft Rebekka haar ogen op en ziet Isaak, en laat zich vállen van bovenop de kameel.

Ze zegt tot de dienaar: wie is gindse man, die daar over het veld gaat, ons tegemoet?- de dienaar zegt: dat is mijn heer!

Zij neemt de sluier en bedekt zich.

De dienaar vertelt aan Isaak: alle afspraken,- hij heeft ze gedaan!

Dan doet Isaak haar komen in de tent van Sara, zijn moeder:

hij neemt Rebekka aan, zij wordt hem tot vrouw en hij krijgt haar lief;

 

 

Ds. Werner Pieterse preekt in de Paaskerk,

zondag 24 juli, 10.00 uur

 

 

 

 
 

Rembrandt Harmensz. van Rijn 1606 – 1669

Isaak en Rebecca bespied door Abimelek

pentekening (14 × 18 cm) — ca. 1665

 

Deze tekening (pen en bruine inkt) wordt gezien als een voorstudie voor 'Het Joodse bruidje'. Rembrandt zou op het onderwerp gekomen zijn door een prent naar een fresco van Rafaël, dat het moment toont waarop de vrijende Isaak en Rebecca betrapt worden door koning Abimelek.

 

Op de tekening is de koning rechtsboven te zien. Rebecca zit bij Isaak op schoot, haar hand op de zijne.

 

Isaak en Rebecca waren getrouwd maar hadden zich voorgesteld als broer en zus, zodat de koning verbaasd was toen hij ze vrijend aantrof.

COLUMN

Jany Steur - Van Harten


Het waren gezellige maaltijden bij het Te Gekke Kerk Festival in de Paaskerk. Vele bekende en onbekende mensen kwamen daar, evenzo bij maaltijden in andere kerken. En daar gebeurde het soms dat je een plaats aan tafel had naast iemand die je (nog) niet (goed)kende. Vaak kijken we eerst rond of er bekenden zijn en hopen dat daar aan tafel nog een plek vrij is. Maar het is ook mogelijk dat je juist een plekje zoekt bij mensen die je wel van gezicht kent maar waar je nog nooit een gesprek mee hebt gehad of bij mensen die voor het eerst erbij zijn en onbekend voor je zijn.

 

Dat laatste wil ik nog wel eens doen. En dat vanuit het standpunt: stel ik ben ergens uitgenodigd maar ervaar dat niemand naar mij om kijkt. Ik geef toe dat het niet voor iedereen makkelijk is om zomaar een gesprek met onbekende mensen te beginnen. Ook ik had daar best moeite mee omdat ik bang was dat ik niet goed uit mijn woorden kon komen maar achteraf blij was dat het mij lukte. Wanneer je even de moeite neemt om het eens te proberen, merk je dat het je steeds makkelijker afgaat. De keus om op iemand toe te stappen kan ook te maken hebben met het feit dat je op het moment dat je de persoon ziet, je eigenlijk al snel een beeld hebt gevormd van deze persoon. Wat ik proberen wil is om degene die alleen zit te benaderen vanuit het oogpunt van gastvrijheid. En dat is een andere invalshoek dan eerst een oordeel te vormen. Wanneer je die stap hebt gemaakt, iemand benaderen, kan het zijn dat je een ontzettend leuk, interessant en/of een indrukwekkend gesprek hebt met die ander.

Zo ook bij een maaltijd tijdens het Te Gekke Kerk Festival waarvoor een speciale uitnodiging is gegaan naar thuis- en daklozen maar ook naar de opvang in Kronenburg waar mensen wachten op een status als vluchteling.  Daar werd op de uitnodiging ingegaan. En zo zag ik een tafeltje waar twee jonge vrouwen met kinderen hadden plaatsgenomen en met elkaar aten.  Daar was nog een plaatsje vrij en ben bij hen gaan zitten. Eén van de vrouwen sprak al wat Nederlands en een van de kinderen sprak onze taal heel goed. Geleerd op de school in het AZC en in Nijmegen in de afgelopen zes maanden. Wat leren zij snel! Zij vertaalde onze vragen en hun antwoorden. Het gesprek ging eerst wat moeizaam omdat de taal even een barrière was maar na verloop van tijd steeds een beetje beter ging. Beide vrouwen vertelden hun verhaal. Zij kwamen uit Afghanistan en weten niet waar hun man en andere kinderen verblijven. Ze zijn elkaar kwijt geraakt tijdens hun reis naar Nederland. Geen paspoorten voor één van de vrouwen en haar jongste kind dat zij wel bij zich heeft.

Ook een zoon van mij sprak met 5 mannen uit Iran en Irak en hoorde hun verhalen, hij zag ook de littekens van de boeien en hoorde van de zweepslagen wat een diepe indruk maakte. Zo krijgen de beelden die wij thuis op de televisie zien, tijdens het drinken van een kop koffie, ineens een andere dimensie.

Ik weet er zijn zoveel meningen over vluchtelingen die terecht of onterecht menen asiel te kunnen aanvragen in Europa om daar een nieuw bestaan op te gaan bouwen. Daar moet serieus naar gekeken worden. Maar wanneer mannen, vrouwen en kinderen in onvoorstelbare situaties in gammele boten de Middellandse Zee overstaken en ook nog eens uren, dagen hebben gelopen en dan nergens welkom zijn, doet dat heel veel emoties bij mij oproepen.

En als ik de beelden zie op televisie van Nederlanders die door het lint gaan als er een opvang moet komen in hun dorp of stad, heb ik daar zo mijn gevoelens bij. Waarom worden de gevluchte mannen (mensen) in eerste instantie als misdadigers gezien? De reden van protest: dat men bang is voor de mannen uit de bewuste landen. De tegenstanders gaan er vanuit dat zijzelf maar met name hun vrouwen en dochters niet meer veilig zijn in ons eigen land, stad of dorp. Dat is al sinds vele jaren de mening. Is dat gevoel terecht?

 

Veiligheid moeten we elkaar bieden en dat vraagt veel van ons: Niet oordelen, geen alcohol gebruiken en dan op weg gaan. Je smartphone uitzetten als je op de fiets of in de auto stapt. Afblijven van andermans leven en van spullen die van een ander zijn. Luisteren naar wat de ander te vertellen heeft en dat respecteren. Ruimte bieden waar men op verhaal mag komen na onvoorstel- bare ervaringen in het land van herkomst. Dat is toch wat Jezus ons geleerd heeft en wij als opdracht kregen?!

Wie zijn wij en waar hebben wij het aan verdiend om op deze veilige plek te wonen?

 

Jany Steur – van Harten, juli 2016